Apa Itu DOI, dan Cara Memetik Rujukan Kertas yang Tiada DOI

Pelajar membuka sebuah PDF daripada pembaca kursus universiti mereka, mengikuti senarai contoh APA dalam memformat rujukan, dan terhenti apabila mereka sampai pada baris DOI. Tiada nombor superskrip, tiada pautan bercetak, tiada apa-apa di bahagian bawah halaman pertama tempat DOI biasanya diletakkan. Penjana sitasi bergerak terus, meninggalkan medan itu kosong jika ia ialah program yang boleh melakukan perkara sedemikian.

Cara memetik makalah yang tidak mempunyai DOI bergantung pada dua perkara, iaitu gaya panduan yang digunakan, dan, dalam kes APA, jenis sumber sebenar makalah itu. MLA tidak menanyakan soalan kedua itu sama sekali. Kedua-dua peraturan ini ringkas. Tiada satu pun yang jelas sehingga anda melihatnya sekali.

Menentukan jenis sumber dengan tepat ialah sebahagian kecil daripada gambaran yang jauh lebih besar. Panduan TextPulse tentang gaya rujukan menerangkan bagaimana APA, MLA, Chicago dan setengah dozen sistem lain berbeza pada tahap struktur, manakala bahagian ini kekal pada satu titik kegagalan yang sempit dalam gambaran itu, iaitu apa yang berlaku apabila pengecam yang diandaikan wujud oleh setiap gaya panduan sebenarnya tiada.

Apa Sebenarnya DOI Itu

DOI, singkatan bagi Digital Object Identifier, ialah pengecam kekal, bukan alamat web yang disamarkan. DOI Foundation menerangkannya sebagai pengecam digital yang boleh merujuk kepada objek dalam apa jua bentuk, fizikal, digital atau abstrak, yang ditadbir di bawah piawaian antarabangsa ISO 26324. DOI individu dikeluarkan melalui agensi pendaftaran, bukannya oleh Foundation itu sendiri, Crossref ialah yang paling terkenal antara agensi ini bagi artikel jurnal ilmiah.

Dari segi struktur, DOI ialah awalan dan akhiran yang dipisahkan oleh garis miring, sesuatu seperti 10.1000/182. Awalan mengenal pasti penerbit atau pendaftar, akhiran mengenal pasti item khusus, dan setelah diberikan, rentetan itu tidak berubah walaupun penerbit memindahkan artikel tersebut ke pelayan baharu.

Kestabilan itulah sebabnya APA dan MLA sama-sama memilih DOI berbanding URL apabila ia wujud. URL boleh rosak pada hari jurnal memindahkan laman webnya. DOI, yang diselenggara dengan betul oleh agensi pendaftarannya, terus menyelesaikan kepada lokasi semasa karya itu tanpa mengira apa yang berlaku pada halaman di belakangnya.

Apabila DOI memang wujud, panduan semasa APA sangat tepat tentang bentuknya: satu pautan yang boleh diselesaikan yang bermula dengan https, kemudian doi.org, kemudian awalan dan akhiran, tanpa apa-apa lagi di hadapannya. Tiada label "doi:". Tiada noktah di hujung juga: panduan APA sendiri menyatakan bahawa noktah penutup "may interfere with link functionality," jadi noktah itu sengaja ditinggalkan.

Bagaimana untuk Menentukan Sama Ada Sumber Benar-benar Tiada DOI

Tidak semua sumber tanpa DOI yang kelihatan sebenarnya tiada DOI. Penerbit kadangkala meninggalkan pengecam itu pada PDF sendiri sambil masih mendaftarkan satu untuk artikel tersebut, yang kemudian muncul pada halaman pendaratan penerbit sendiri atau dalam rekod pangkalan data walaupun ia tidak pernah dimasukkan ke dalam fail yang dimuat turun oleh pelajar.

• Cari tajuk yang tepat di laman penerbit sendiri, bukan salinan repositori. DOI biasanya terletak bersebelahan abstrak walaupun ia tidak pernah dimasukkan ke dalam PDF itu sendiri.
• Semak rekod pangkalan data secara langsung, bukan hanya fail yang dimuat turun. Banyak pangkalan data akademik memaparkan medan DOI walaupun PDF artikel itu sendiri tidak mencetaknya.
• Cuba alat carian DOI, seperti carian Crossref sendiri, yang memadankan tajuk dan senarai pengarang dengan DOI berdaftar secara langsung.

Sumber yang masih tidak menunjukkan apa-apa selepas ketiga-tiga semakan itu memang tiada DOI, dan di situlah APA dan MLA berhenti bersetuju antara satu sama lain.

Bagaimana untuk Memetik Kertas yang Tiada DOI dalam APA

Peraturan APA bukan satu peraturan yang tetap. Ia bercabang mengikut jenis sumber, dan entri senarai rujukan berubah bentuk bergantung pada cabang yang terpakai.

Karya bercetak tanpa DOI tidak memerlukan apa-apa tambahan: tiada DOI, tiada URL, tiada nama pangkalan data, hanya pengarang, tarikh, tajuk dan butiran penerbitan standard.

Sumber yang diambil daripada web terbuka, tanpa DOI dicetak di mana-mana, sebaliknya menggunakan URL yang berfungsi sebagai pengganti DOI.

Sumber yang dibaca melalui pangkalan data akademik biasanya tidak menggunakan kedua-duanya. Panduan APA sendiri menganggap karya ilmiah yang dihoskan dalam pangkalan data sebagai tersedia secara meluas di tempat lain, jadi senarai rujukan meninggalkan lokasi itu sepenuhnya dan bukannya menunjuk kepada langganan yang mungkin tidak dimiliki oleh pembaca.

Pengecualian ialah sumber yang hanya ditemui dalam pangkalan data proprietari atau edaran terhad. Entri itu menggunakan nama pangkalan data bersama URL, kerana sumber tersebut sememangnya tidak tersedia di tempat lain seperti sumber pangkalan data akademik biasa.

Cara Memetik Kertas yang Tiada DOI dalam MLA

MLA tidak bertanya jenis sumber yang sedang dilihat. Ia menggunakan tepat satu susunan keutamaan, setiap kali: DOI dahulu, permalink kedua, dan URL biasa ketiga, digunakan hanya apabila kedua-dua yang pertama tidak wujud.

Panduan MLA sendiri menyatakan dengan jelas bahawa susunan itu terpakai tanpa mengira akses. Permalink atau URL boleh digunakan, dalam kata-kata organisasi itu sendiri, "even if the permalink or URL leads to gated content," kerana peraturan ini berkaitan dengan pengecam mana yang perlu dicetak, bukan sama ada setiap pembaca boleh mengaksesnya terus.

Susunan tunggal itulah yang menjadikan MLA lebih mudah digunakan berbanding APA dalam satu aspek ini. Tiada keputusan bercabang tentang jenis sumber terlebih dahulu: cari pengecam terbaik yang tersedia mengikut susunan itu, gunakan, dan teruskan.

APA vs MLA: DOI yang Sama Tiada, Dua Peraturan Berbeza

Apabila disusun bersebelahan, perbezaan pendekatan lebih mudah dilihat daripada dihuraikan: satu gaya terus bertanya jenis sumber ini, yang satu lagi langsung tidak bertanya soalan itu.

Jenis sumber	APA (edisi ke-7)	MLA (edisi ke-9)
Karya cetak, tiada DOI	Tiada DOI atau URL langsung	DOI, kemudian permalink, kemudian URL, dalam urutan itu setiap kali
Laman web umum, tiada DOI	Sertakan URL yang berfungsi	DOI, kemudian permalink, kemudian URL, dalam urutan itu setiap kali
Pangkalan data akademik, tiada DOI	Biasanya tiada URL juga, kerana karya itu dikira tersedia secara meluas	DOI, kemudian permalink, kemudian URL, dalam urutan itu setiap kali
Pangkalan data proprietari atau edaran terhad	Sertakan nama pangkalan data bersama URL	DOI, kemudian permalink, kemudian URL, dalam urutan itu setiap kali

Bagi sumber yang memang mempunyai DOI, menukarkannya terus menjadi rujukan berformat ialah tujuan alat DOI-to-citation: tampalkan pengecam itu, dan sitasi akan kembali dalam format yang betul, tanpa perlu menaip semula senarai pengarang dan tajuk secara manual.

Dalam LaTeX, masalah yang sama ialah medan dan bukannya keputusan pemformatan, dan BibTeX against BibLaTeX dibincangkan secara berasingan. Memformat semula senarai rujukan untuk jurnal yang berbeza ialah halaman tersendiri.

Bagi kes tanpa DOI di atas, logik yang sama masih terpakai setelah jenis sumber ditetapkan: pengarang, tarikh, tajuk, butiran penerbitan, kemudian mana-mana peraturan DOI atau URL yang sesuai. penjana sitasi yang menyokong kedua-dua APA dan MLA memformat baki unsur dengan betul setelah dua keputusan itu dibuat, yang biasanya menjadi tempat penulis tersilap di bawah tekanan tarikh akhir, bukan peraturan DOI itu sendiri.