Bezpłatny sprawdzacz czytelności Zobacz, jaką ocenę naprawdę uzyskują Twoje zdania

Tekst kierowany do specjalistów zwykle uzyskuje wynik na poziomie klasy 14 do 16, jest na tyle gęsty, by utrzymać argument, i na tyle prosty, by dało się czytać w tempie. Przeglądy opublikowanej literatury lokują medyczne abstrakty bliżej klasy 18, a sekcje dyskusji około 16, co skłoniło czasopisma do prostszej prozy zamiast od niej odchodzić. Teksty internetowe i streszczenia dla laików są niżej, około klasy 8 do 12. Wynik powyżej 18 sygnalizuje, że zdania trzeba rozdzielić.

Zacznij od średniej dla wszystkich sześciu, a następnie nadaj wagę tej formule, która została zbudowana dla Twojego czytelnika. Flesch-Kincaid jest najczęściej cytowany jako ogólny punkt odniesienia, SMOG rządzi dokumentami dotyczącymi zdrowia i zgody, a Gunning Fog reaguje najostrzej na żargon, więc wynik Fog wyraźnie wyższy od reszty wskazuje na słownictwo, a nie na długość zdań. Coleman-Liau i ARI opierają się na liczbie liter, a nie sylab, co czyni je użytecznym sprawdzeniem tego, co raportują pozostałe cztery.

Nic się nie zepsuło. Wzór Flescha nie ma wbudowanego dolnego ograniczenia, a zdania wystarczająco długie, nasycone odpowiednio wieloma wielosylabowymi wyrazami, sprowadzają surową wartość poniżej zera. Ujemny wynik nie ma znaczenia, więc to narzędzie po przekroczeniu tej granicy ogranicza wyświetlaną wartość do zera. Traktuj zero jako poziom wyższy niż bardzo trudny i zacznij dzielić najdłuższe zdania, liczba poprawi się po jednej lub dwóch poprawkach.

Każda implementacja samodzielnie rozstrzyga kwestię liczenia sylab i granic zdań, a pierwotne wzory nigdy nie określały, jak traktować skróty, cyfry ani wyrazy z łącznikiem. Różnica kilku dziesiątych stopnia między narzędziami jest normalna i nie warto jej ścigać. We wszystkich implementacjach zachowuje się kierunek zmiany: akapit przechodzący z poziomu 19 do 16 rzeczywiście stał się łatwiejszy, niezależnie od tego, które narzędzie go mierzyło.

Cytowania są liczone jako słowa, jak każdy inny token, więc akapit zawierający cytowanie co drugie zdanie, (Smith, 2020), na przykład, dodaje krótkie, niskosylabowe słowa, które nieco obniżają każdy wynik. Liczby są odczytywane na podstawie liczby cyfr, a nie wypowiadanych sylab, więc 2020 nie jest zawyżone tak, jak dwutysięczny dwudziesty. Żadna z tych rzeczy nie zniekształca wyniku na tyle, by przenieść fragment do innego zakresu, ale akapit metod gęsty od cytowań i rycin zwykle czyta się odrobinę łatwiej niż ten sam akapit z każdym cytowaniem zapisanym jako proza.

Pamiętaj, co tak naprawdę liczy arytmetyka: słowa na zdanie i sylaby na słowo, nic o jakości pomysłu. Rozbij najdłuższe zdania na dwa. Sięgaj po zwykły czasownik zamiast jego formy rzeczownikowej (measured zamiast took a measurement of) i rozplątaj łańcuchy fraz przyimkowych. Zachowaj wszystkie terminy, których wymaga dziedzina. Jedna niezbędna wielosylabowa jednostka w zdaniu liczącym dwanaście słów ledwie porusza wynik, natomiast to samo słowo ukryte w zdaniu czterdziestowyrazowym mocno go obniża.