Bezpłatny alfabetyzator bibliografii Uporządkowane według zasad faktycznie stosowanych w przewodnikach stylu

Wszystkie cztery systemy autor-data opierają się na jednym wspólnym schemacie: ścisłym porządku litera po literze według nazwiska pierwszego autora, tak jak zostało zapisane. Źródło bez wskazanego autora trafia pod tytuł. Gdy jedno nazwisko daje kilka pozycji, najpierw podaje się najwcześniejszy rok, a późniejsze następują po nim kolejno.

To zależy od elementu wiodącego. Wpis zaczynający się od autora jest kluczowany nazwiskiem przed rokiem, więc Chen, M. R. trafia pod C. Organizacja jest kluczowana pełną nazwą drukowaną, co umieszcza World Health Organization pod W zamiast pod inicjałem lub pominiętym słowem. Wpis zaczynający się od tytułu ignoruje własne początkowe A, An lub The, dlatego książka zatytułowana The Elements of Style jest traktowana tak, jakby zaczynała się od Elements, i trafia pod E.

Zależy to od przewodnika stylu i jest to jedno z miejsc, w których konwencje rzeczywiście się różnią. APA traktuje holenderskie van jako część nazwiska, więc van der Berg jest porządkowane pod V, natomiast Chicago i kilka europejskich konwencji bibliotecznych porządkuje to samo nazwisko według części po przedrostku, pod B. To narzędzie stosuje konwencję APA i Harvard, czyli zachowuje przedrostek razem z nazwiskiem, ponieważ tego domyślnie oczekuje większość list piśmiennictwa autor data w czasopismach anglojęzycznych; jeśli Twój konkretny przewodnik stylu stanowi inaczej, sprawdź go.

Zwykle nie. Oba są systemami numerowanymi, w których listy piśmiennictwa biegną w kolejności, w jakiej źródła są po raz pierwszy cytowane w tekście, a to sprawia, że numery rosną w sekwencji możliwej do śledzenia przez czytelnika. Niewielka liczba czasopism drukuje jednak listę numerowaną w kolejności alfabetycznej i właśnie do tego służy tutaj opcja numerowania; przed jej wybraniem sprawdź swoje konkretne wytyczne dla autorów.

Od najwcześniejszej do najnowszej: praca autora z 2019 poprzedza jego pracę z 2023 zarówno w APA, jak i w Harvard. Jeśli ten autor ma także pozycje współautorskie, najpierw pojawiają się pozycje jednoautorskie, a potem współautorskie, uporządkowane według nazwiska współautora. Gdy jeden autor opublikował dwa teksty w tym samym roku, dodaje się a i b, aby je rozróżnić; to, który wpis otrzymuje którą literę, wynika z kolejności, w jakiej pojawiają się po zakończeniu całego sortowania, więc warto to sprawdzić względem etykiet, których już używasz w cytowaniach w tekście.

Format jest elastyczny. Poprawnie odczytywana jest lista numerowana, taka jak 1. lub [1], jeden surowy opis bibliograficzny w każdej linii, blok z wiszącym wcięciem skopiowany bezpośrednio z Word lub PDF, a także bibliografia podzielona na akapity pustymi liniami. Linia, która zawija się w środku wpisu, jest scalana z powrotem w jedno odwołanie, zanim nastąpi jakiekolwiek porównanie, a wszelkie pierwotne numeracje są od razu usuwane, ponieważ pozostawienie starych pozycji podważałoby sens sortowania.

Pozycje, które pasują, gdy uwzględni się odstępy i wielkość liter, są znormalizowane, klasyczny efekt wklejenia tej samej referencji dwa razy. Prawie duplikaty, ten sam źródło zapisane z nieco innymi szczegółami, są celowo pozostawiane bez zmian, ponieważ rozstrzygnięcie, która wersja jest poprawna, wymaga rzeczywistego rekordu, a nie porównania tekstu.

Nie. Formatowanie nie przechodzi przez zwykły tekst, więc tytuły kursywą i wiszące wcięcia znikają w momencie wklejenia dokumentu. Traktuj narzędzie jako etap porządkowania, a formatowanie obsłuż później: ustal tutaj kolejność, wklej wynik w postaci zwykłego tekstu do dokumentu, a następnie przywróć kursywę i wcięcia na górze, albo użyj wyniku wyłącznie jako listy kontrolnej, przenosząc akapity ręcznie do nowych pozycji.