Akademik Yazıda Ben Kullanılabilir mi? Bir Üslup Kılavuzu Yanıtı

APA makalesinde I kullanılabilir mi? Evet, doğrudan ve herhangi bir koşul olmaksızın, çoğu öğrencinin bunun yasak olduğunu varsaydığı aynı stil kılavuzuna göre. Birinci sınıf yazma dersinde akademik düzyazının yazarın kendisini bütünüyle gizlemesi gerektiği söylenen herkes, Publication Manual’ın yedinci baskısında hiçbir yerde yer almayan bir kuralı tekrar ediyor demektir. APA Style bu inancı birden fazla kez doğrudan ele almış ve kendi yönergeleri bunu adıyla bir mit olarak nitelemiştir.

Kenarda "birinci tekil şahıs yok" yazan kırmızı kalemle her "I" harfinin daire içine alınması, yeterince yaygın bir deneyimdir ve neredeyse açıklama gerektirmez. Düzeltme genellikle bir lise İngilizce dersine ya da giriş düzeyinde bir kompozisyon dersine dayanır, herhangi bir alana özgü stil kılavuzuna değil. Lisansüstü öğrenciler, bunu öğreten ders çoktan unutulmuş olsa bile, yıllar boyunca bu alışkanlığı sürdürür ve aslında hiç yasaklanmamış bir sözcükten kaçınmak için kendi cümlelerinin etrafında dolanırlar.

APA Makalesinde I Kullanılabilir mi? Stil Kılavuzu Gerçekte Ne Diyor

APA Style’ın kendi editör ekibi, stil blogunda "The No First-Person Myth" başlıklı bir yazıda bunu doğrudan ele aldı. Açılış cümlesi nettir: "APA Style has no such rule against using first-person pronouns and actually encourages their use to avoid ambiguity in attribution." Bu cümle, kılavuzu yazan kişiler tarafından yayımlanan, kılavuzun açıkça belirtilmiş tercihidir, dipnotta gizlenmiş gönülsüz bir izin değildir.

Stil kılavuzu, hangi zamirin ne zaman kullanılacağı konusunda açıktır. Tek başına yazarken doğru zamir "I"dır: "If you are writing a paper by yourself, use the pronoun 'I' to refer to yourself." Birden fazla yazarla yazarken ise "we" olur, genel bir kitleyi değil, yazar grubunu adlandırır.

APA'nın aktif olarak caydırdığı şey bunun tam tersidir, daha resmî görünmek için kendinizden üçüncü kişiyle, "araştırmacı" ya da "yazar" diye söz etmek. Kendi kılavuzu bunu açıkça söyler: "Kendinize atıfta bulunmak için üçüncü kişiyi kullanmayın." Bunun gerekçesi üsluptan çok pratiktir: "araştırmacı transkriptleri kodladı" gibi bir cümle, okurun o araştırmacının makaleyi yazan kişi mi yoksa hakkında söz edilen başka biri mi olduğunu tahmin etmesine yol açar.

Neden Bu Kadar Çok Öğrenciye Bunun Tersi Öğretildi

"I" kullanımını yasaklama dürtüsü durup dururken ortaya çıkmadı. Erken dönem kompozisyon öğretimi çoğu zaman birinci kişiyi, temellendirilmemiş görüşe giden kestirme yol olarak ele alır: bir öğrenci metinden hareketle bir argüman kurmak yerine "karakterin üzgün olduğunu düşünüyorum" yazar ve akılda kalan düzeltme "asla I kullanma" olur, daha doğru olan "iddialarını destekle" değil. Bu genel kural, altındaki gerçek beceriden daha kolay öğretilir ve uygulanır.

Bilimsel yazım buna ikinci bir katman ekledi. Daha eski laboratuvar raporu gelenekleri, kısmen odağı işi yapan kişiden çok işleme vermek için, "I collected the sample" yerine "the sample was collected" gibi yapıları tercih ediyordu. Bu gelenek bazı disiplinlerde ve bazı dergilerde gerçektir, ancak hiçbir zaman özellikle zamirlerle ilgili bir kural olmadı ve APA Style'ın bütünü için de geçerli olmadı. Kompozisyon sınıfı ile yöntemler bölümü arasında bir yerde, dar ve disipline özgü bir alışkanlık, hiçbir akademik yazının hiçbir yerde "I" sözcüğüne izin vermediği inancına dönüştü.

Birinci Kişi Hâlâ Kötü Okunduğunda

"I" kullanma izni, onu her cümlede kullanma talimatı değildir. Her satırı "I found", "I then argue", "I believe" ile başlayan bir paragraf, yazının kendisinden çok yazma süreci üzerine süregelen bir yorum haline gelir ve başka türlü yazı için kullanılabilecek alanı kaplar. Zamiri yalnızca gerçekten gerektiğinde kullanın ve çevresindeki cümlelerin argümanı kendi başlarına desteklemesine izin verin.

Aynı ihtiyat "we" için de geçerlidir. APA'nın kendi kılavuzu, bir makalenin adı belirtilen yazarları yerine genel olarak insanlardan söz etmek için kullanılan editoryal "we" kullanımına karşı uyarır. "Sınavların ne kadar stresli olabileceğini zaten biliyoruz" ifadesi, hiç istenmemiş bir okuyucudan onay varsayar. Öğrenciler, klinisyenler ya da önceki araştırmacılar gibi gerçek grubu adlandırmak, cümleyi, var olmayabilecek ortak bir deneyimi varsaymak yerine, doğru kılar.

Bu örüntü, bir makalenin gündeme getirmesi muhtemel hemen her durumda geçerlidir:

Durum	APA'nın önerdiği
Tek yazarlı bir çalışmayı betimlemek	"I" kullanın: "I coded the transcripts inductively."
Eş yazarlarla yapılan çalışmayı betimlemek	Siz ve adı belirtilen eş yazarlarınız için birlikte "we" kullanın
Genel olarak insanlara atıfta bulunmak	"we" yerine "clinicians" ya da "undergraduates" gibi grubu doğrudan adlandırın
Belirsiz bir özneyi önlemek	"the researcher interviewed the participants" değil, "I interviewed the participants" deyin

Her satır aynı temel kurala işaret eder: işi kimin yaptığını, açık biçimde ve gerçekten doğru olan zamiri kullanarak adlandırın. Bu, alfabenin tek bir harfine yönelik toptan bir yasaktan daha dar ve daha yararlı bir ölçüttür.

Diğer Üslup Kılavuzları ve Disiplinlerle Karşılaştırma

APA burada istisnai değildir. Beşeri bilimlerin büyük bölümünde kullanılan MLA üslubu, genel olarak birinci tekili kabul eder ve çoğu zaman, özellikle yazarın kendi konumunun önemli olduğu tartışmacı denemelerde, bundan kaçınmak için yazarların ürettiği hantal dolambaçlı anlatımlara tercih eder. The Chicago Manual of Style benzer bir tutum benimser, "I" kullanımını yasaklamaz ve kararı yazarın yargısına, yayının kurum içi üslubuna ve metnin türüne bırakır.

Disiplin, tek başına herhangi bir stil kılavuzundan daha önemlidir. Chicago stilinde yazılmış bir siyaset bilimi makalesi ile ACS stilinde yazılmış bir kimya makalesi, birinci tekil kişi konusunda birbirine zıt sonuçlara varabilir ve ikisi de bir atıf biçiminin zamirlerle ilgili kuralını izlemiyor olur. Bu, atıf sisteminin değil, alanın yerleşik bir uygulamasıdır. "The reaction was monitored" ifadesini "I monitored the reaction" ifadesine tercih eden bir kimya dergisi, bu disiplinin prosedürü nasıl sunduğuna ilişkin bir normu uygular ve APA'nın başka yerlerde birinci tekil kişiye izin vermesi, belirli bir derginin yazarlara yönelik kendi talimatlarını geçersiz kılmaz.

Gündelik Tınlamadan Birinci Tekil Kişi Nasıl Kullanılır

"I" ifadesinin gündelik tınlamasını önlemenin en kolay yolu, onu kesin bir akademik fiille eşleştirmektir. "I found", "I argue", "I coded" ve "I compared" ifadelerinin her biri, bir okuyucunun değerlendirebileceği belirli bir eylemi adlandırır. "I feel" ve "I think this is interesting" ise bunların hiçbirini yapmaz ve birinci tekil kişiyle yazılmış bir paragrafı makale yerine günlük kaydı gibi gösteren cümleler bunlardır.

Bir stil ya da ton denetimi, çoğu zaman bu boşluğu yavaş bir yeniden okumadan daha hızlı yakalar. TextPulse's free formality checker, tam olarak bu üslup farkını ölçer ve zamiri tek başına işaretlemek yerine, bir paragrafı ton açısından saptıran belirli cümleyi gösterir.

Belirli bir dergi, bölüm ya da danışman, APA'nın izin verdiğinden bağımsız olarak gerçekten üçüncü tekil kişiyi gerektiriyorsa, bir taslağın tamamını elle değiştirmek yavaştır ve tutarsız yapılması kolaydır. Bir first-to-third-person converter, zamiri ve çevresindeki fiil uyumunu birlikte değiştirir, böylece "I found" ifadesi, bir yazarın düzeltmeyi hatırladığı yalnızca paragraflarda değil, bir el yazmasının tamamında "the author found" olur.

Adıl seçimi, tek başına bir cümle içinde değil, tüm bir el yazısı boyunca uzanan çok daha geniş bir kayıt sorununun küçük bir parçasıdır. TextPulse'un akademik yazım için bir AI humanizer kullanmaya ilişkin kılavuzu, bu daha geniş soruyu bölüm bölüm ele alır, özetten sıkıştırılmış iddialara kadar ve tartışmanın gerçekten özgül bir sese duyduğu ihtiyaçtan başlayarak.

APA, kaynakçayı düzyazı kadar sıkı biçimde düzenler ve atıfları bir yeniden yazım süreci boyunca olduğu gibi korumak için ayrı bir sayfa vardır. Bir modelin uydurduğu atıflar için bir kaynakçayı denetlemek de öyledir.

Bir dedektörün daha sonra farklı bir paragrafı makine tarafından yazılmış olarak işaretlemesi, bütünüyle ayrı bir sinyaldir, hangi zamiri bir yazarın seçtiğine değil, cümle ritmine ve sözcük seçimine işaret eder. TextPulse'un AI humanizer'ı, bu ayrı sorun ortaya çıktığında onu ele alır. Doğru kullanılmış bir "I", puanı ilk etapta asla yükselten şey değildi ve hangi aracın hangi sorunu gerçekten düzelttiğini hatırlamakta yarar vardır.