Jak wybrać czasopismo dla swojego manuskryptu

Rękopis wraca dziewięć dni po złożeniu z jednym zdaniem od redaktora: poza zakresem tego czasopisma. Metodologia jest poprawna, styl jest czysty, a list przewodni mówi wszystko, co powinien, i nic z tego nie ratuje artykułu, ponieważ dopasowanie zostało rozstrzygnięte, zanim ktokolwiek przeczytał go tak uważnie.

Jak wybrać czasopismo dla mojego rękopisu, to tak naprawdę pytanie o kolejność, a nie lista kontrolna do przechodzenia w dowolnej kolejności. Jeśli właściwie ustali się kolejność, zakres, odbiorców, indeksowanie, termin i dostęp, oraz przygotuje krótką listę zamiast jednego przypuszczenia, większość niepewności znika, zanim cokolwiek zostanie wysłane.

Szerszy proces zgłaszania artykułu do czasopisma, od wstępnej selekcji po cztery decyzje, które redaktor może odesłać, ma własny przewodnik. Ten tekst pozostaje o etap wcześniej, czyli o tym, do którego czasopisma wysłać artykuł, zanim zacznie się cokolwiek z tego.

Jak wybrać czasopismo dla mojego rękopisu: zacznij od zakresu

Niedopasowanie zakresu jest najczęstszym powodem, dla którego redaktor odrzuca artykuł przy biurku, zanim zobaczy go jakikolwiek recenzent, i żadna ilość dopracowania tego nie zmienia, gdy decyzja już zapadnie. AI humanizer for academic writing, który sprawia, że każde zdanie brzmi naturalnie, nie naprawi rękopisu, którego redaktor nigdy nie uznał za taki, który ma rozpatrywać. Płynny styl nie zmienia tego, o czym artykuł rzeczywiście jest.

Nie trzeba zgadywać, wystarczy przeczytać oświadczenie o celach i zakresie czasopisma, a następnie przeczytać trzy artykuły opublikowane w nim w ostatnim roku i zadać sobie pytanie, czy twój artykuł byłby naturalnie dopasowany, to znaczy, jakiego rodzaju pytanie stawia każdy z tych artykułów i jakiego rodzaju dowody przedstawia, a nie tylko to, jaki obszar tematyczny te trzy artykuły przypadkiem mają wspólny z twoim.

Czasopismo, które publikuje szerokie przeglądy dziedziny, i artykuł oparty na jednym ściśle zakreślonym eksperymencie mogą należeć do tego samego obszaru tematycznego, a mimo to być słabo dopasowane. Przeczytaj streszczenia tych trzech artykułów równie uważnie jak tytuły, ponieważ rękopis, który brzmi tak, jakby należał do tego grona, ze względu na rodzaj stawianego twierdzenia i dowody, na których się opiera, jest właśnie tym dopasowaniem, które naprawdę sprawdzasz.

Ta sama dyscyplina jest warta zastosowania do własnego abstraktu, gdy ma się już na myśli konkretny cel. Przewodnik TextPulse po jak napisać abstrakt do pracy badawczej omawia dokładnie, jak taka dyscyplina wygląda z Państwa strony wymiany.

Dopasowanie do zakresu nie jest też jednorazową kontrolą. Praca, która w trakcie pisania ulega znacznym zmianom, może oddalić się od celu wybranego jeszcze na etapie propozycji, dlatego warto ponownie przeczytać stronę z celami i zakresem tuż przed złożeniem, a nie tylko na początku.

Sprawdź następnie odbiorców

Zakres mówi, czy czasopismo obejmuje Państwa temat. Odbiorcy mówią, kto rzeczywiście to czyta, a te dwa pytania nie są tym samym. Czasopismo kliniczne i czasopismo poświęcone polityce zdrowotnej mogą oba wiarygodnie obejmować badanie ponownych przyjęć do szpitala, ale jedno czytają klinicyści decydujący, co zrobić przy łóżku pacjenta, a drugie administratorzy decydujący, co finansować, i praca napisana dla jednego z tych odbiorców będzie dla drugiego brzmiała dziwnie.

Sprawdź, dla kogo, jak podaje czasopismo, jest ono napisane, a nie tylko co, jak podaje, obejmuje, i sprawdź, czy Państwa sekcja dyskusji rzeczywiście odpowiada na pytanie, jakie ma ten odbiorca. Klinicysta chce wiedzieć, co zmienia się w praktyce. Odbiorca zajmujący się polityką chce wiedzieć, co zmienia się w budżecie albo wytycznej. Ten sam wynik może wspierać oba teksty, ale sposób ujęcia musi odpowiadać czytelnikowi, który ma go przed sobą, a nie tylko samemu tematowi.

Jak indeksowanie rzeczywiście decyduje o tym, czy ktokolwiek znajdzie pracę

Żadna z powyższych czynności nie ma znaczenia, jeśli nikt nie może znaleźć pracy, gdy już istnieje, i to właśnie kontroluje indeksowanie. Praca opublikowana w czasopiśmie poza PubMed, Scopus lub Web of Science nadal jest prawdziwą, ukończoną pracą. Po prostu przestaje pojawiać się w wyszukiwaniach, które większość badaczy w danej dziedzinie rzeczywiście wykonuje, co jest cichszym rodzajem odrzucenia niż odrzucenie na etapie redakcyjnym i równie ostatecznym dla zasięgu pracy.

Indeksowanie jest decyzją podejmowaną wobec czasopisma, a nie wobec pojedynczego artykułu, i autor nie może zgłosić jednego artykułu do indeksowania oddzielnie od czasopisma, w którym ma zostać opublikowany. Taka decyzja została już podjęta w chwili, gdy istnieje Twój manuskrypt, albo nie została podjęta. Własne kryteria selekcji PubMed obejmują zakres i zasięg czasopisma, politykę redakcyjną, rygor naukowy, standardy produkcyjne i wpływ, a co najmniej dwóch zewnętrznych konsultantów recenzuje serię jego najnowszych numerów, zanim National Library of Medicine zdecyduje, czy je uwzględnić.

Scopus i Web of Science działają według tej samej logiki, za pośrednictwem własnych rad, a nie rad PubMed. Sprawdzenie, czy docelowe czasopismo rzeczywiście znajduje się w wykazie, to pięciominutowe wyszukiwanie na własnej stronie indeksu przed złożeniem pracy. Ustalenie tego po akceptacji jest odkryciem, którego nie da się cofnąć.

Indeks	Kto decyduje	Co jest sprawdzane	Kto może złożyć wniosek
PubMed / MEDLINE	National Library of Medicine, z zewnętrznymi recenzentami konsultantami	Zakres i zasięg, polityka redakcyjna, rygor naukowy, standardy produkcyjne, wpływ	Wydawca czasopisma, a nie pojedynczy autor
Scopus	Elsevier's Content Selection and Advisory Board	Polityka czasopisma, treść, pozycja czasopisma, regularność publikacji, dostępność online	Wydawca lub redaktor tytułu
Web of Science	Clarivate, według 28 nazwanych kryteriów	24 kryteria rygoru redakcyjnego oraz 4 kryteria wpływu cytowań	Tylko wydawca czasopisma, za pośrednictwem Publisher Portal

Czas do publikacji i wskaźnik akceptacji, tam gdzie czasopismo je podaje

Niektóre czasopisma publikują własny medianowy czas do pierwszej decyzji oraz własny wskaźnik akceptacji, zwykle na stronie dotyczącej polityki redakcyjnej lub metryk czasopisma, i tam, gdzie czasopismo samo podaje swoje aktualne dane, warto planować z uwzględnieniem tej liczby. Większość czasopism nie publikuje żadnej z tych dwóch wartości, a liczba zaczerpnięta z wpisu na forum lub wieloletniego bloga nie zastępuje liczby, którą czasopismo rzeczywiście podaje.

Szybki czas realizacji i wysoki wskaźnik akceptacji nie są automatycznie uspokajającym połączeniem, za jakie mogą uchodzić, gdy występują razem. Czasopismo, które decyduje szybko, ponieważ ocenia wyłącznie poprawność techniczną, a nie nowość, stanowi inną propozycję niż takie, które decyduje szybko, ponieważ nie prowadzi dokładnej selekcji, a wcześniejsza ocena zakresu pozwala je od siebie odróżnić, nie sama szybkość.

Model dostępu i opłaty

Oba fakty trzeba uwzględnić przy podejmowaniu tej samej decyzji dotyczącej zakresu i indeksowania, nie osobno, po tym jak zdecyduje się, w którym czasopiśmie opublikować tekst. Dostęp otwarty, model subskrypcyjny lub hybrydowy określają, kto może przeczytać artykuł i ile będzie kosztować jego publikacja. Czasopismo open access z opłatą za przetworzenie artykułu oznacza, że artykuł jest bezpłatny do czytania, ale autor lub jego instytucja finansująca musi zapłacić opłatę, aby tak było. Czasopismo subskrypcyjne oznacza, że można opublikować artykuł bezpłatnie, ale dla osób bez dostępu instytucjonalnego będzie on za paywallem.

Sprawdź, czy istnieje opłata za przetworzenie i jaka jest jej wysokość, zanim prześlesz tekst, a nie po akceptacji, kiedy pojawia się opłata i nie ma już miejsca na wybór innego czasopisma. Czasopismo hybrydowe, pobierające opłaty od subskrybentów i oferujące dodatkowo opcjonalną opłatę za open access, warto sprawdzić szczególnie pod kątem polityki instytucji finansującej, ponieważ niektórzy finansujący nie pokryją opłaty za przetworzenie w tytule hybrydowym, mimo że pokryją ją w czasopiśmie w pełni open access.

Stwórz krótką listę trzech, nie jednego

Wybór jednego czasopisma i czekanie, co się stanie, traktuje zgłoszenie jako jedną decyzję, a nie jako sekwencję, którą w rzeczywistości jest. Wybierz trzy czasopisma, zanim prześlesz tekst gdziekolwiek, uszeregowane malejąco według ambicji, tak aby druga i trzecia opcja istniały już wtedy, gdy będą potrzebne, a nie dopiero po odrzuceniu, które może sprawić, że zechcesz całkowicie zrezygnować z artykułu.

Wybranie wszystkich trzech z wyprzedzeniem, zamiast wybierania drugiej opcji dopiero po nadejściu pierwszej odmowy, zależy od czasu niemal tak samo jak od wszystkiego innego. Odrzucenie jest złym momentem na spokojny wybór, rozczarowanie zwykle spycha następną decyzję zbyt nisko, celując znacznie poniżej tego, na co zasługuje artykuł, albo zbyt uparcie, ponownie składając tekst w miejscu ledwie różniącym się od czasopisma, które właśnie odmówiło. Krótka lista przygotowana zanim pojawi się jakiekolwiek takie rozczarowanie pozwala uniknąć obu problemów.

Przeprowadź te same kontrole zakresu, odbiorców i indeksowania dla wszystkich trzech, zanim złożysz tekst do pierwszego, a nie tylko dla pierwszego wyboru. Narzędzie do wyszukiwania czasopism, które porównuje zakres, czas rozpatrywania i indeksowanie w czasopismach z Twojej dziedziny, zamienia takie porównanie w pracę na jedno popołudnie zamiast w trzy oddzielne projekty badawcze wykonywane po kolei, z których każdy zaczyna się od odrzucenia.

Odrzucanie czasopism drapieżnych jest tą częścią, która kosztuje autorów najwięcej, i ma własną stronę. Zły wybór jest też najczęstszą drogą do odrzucenia bez recenzji, które zostało omówione osobno.

Wykonaj te same pięć kontroli dla czasopisma drugiego i trzeciego, dopóki nadal zachowujesz spokój pozwalający ocenić je obiektywnie. Teraz jest to znacznie łatwiejsze niż będzie w tygodniu, w którym nadejdzie wiadomość e-mail o odrzuceniu.