Zasady listy referencyjnej APA, które większość osób myli

Lista literatury może być poprawnie ułożona alfabetycznie, kompletna, a mimo to tracić punkty przez drobne szczegóły: tytuł zapisany z niewłaściwą wielkością liter, DOI nadal zawierający prefiks, z którego APA zrezygnowało lata temu, wcięcie, które w praktyce nigdy nie zostało zastosowane. Nic z tego nie zmienia tego, czym jest źródło. To właśnie to, co oceniający sprawdza najpierw, i właśnie do tego w praktyce sprowadza się większość zasad listy literatury APA, do precyzyjnych, mechanicznych decyzji, a nie do wielkich kwestii.

APA precyzuje wszystkie trzy, ponieważ lista literatury ma być sprawdzana mechanicznie, po jednym wpisie, a nie czytana dla przyjemności jak reszta pracy. Publication Manual, w 7th edition od 2020, podaje większość z nich w jednym dokładnym zdaniu dla każdej zasady. Mimo to niemal każdy autor i tak myli kilka z nich, zwykle te same kilka.

Poniżej przedstawiono sześć zasad listy literatury APA, które korektor najczęściej oznacza, każdą z wersją, która wygląda niemal poprawnie, zestawioną z wersją, którą APA rzeczywiście publikuje.

Większość z tych sześciu ma tę samą przyczynę źródłową. Odwołanie zostało zbudowane na podstawie starszego szablonu, generatora, którego nikt nie zaktualizował, albo pamięci o 6th edition przeniesionej do pracy, która ma być zgodna z 7th. Żadna z tych sześciu zasad nie jest trudna, gdy zostanie nazwana. Wszystkie sześć łatwo powtarzać z przyzwyczajenia, wpis po wpisie, aż zauważy to oceniający albo recenzent.

Zasady listy literatury APA, które najczęściej są błędnie stosowane w szkicach, w skrócie

Te sześć zasad obejmuje większość tego, co odróżnia listę literatury, którą oceniający tylko pobieżnie przegląda, od takiej, przy której pojawia się komentarz na marginesie.

Zasada	Błędnie	Poprawnie
Tytuł artykułu lub rozdziału	The Impact Of Climate Change On Coastal Cities	The impact of climate change on coastal cities
Nazwa czasopisma lub periodyku	journal of applied psychology	Journal of Applied Psychology
Format DOI	doi:10.1037/xyz123, or Retrieved from doi.org/10.1037/xyz123	doi.org/10.1037/xyz123, with the secure https prefix
Druga i kolejne linie wpisu	Flush left, same as the first line	Indented 0.5 inch, a hanging indent
Dwóch autorów, w nawiasach	(Chen and Patel, 2023)	(Chen & Patel, 2023)
Dwóch autorów, w zdaniu	Results from (Chen & Patel, 2023) showed	Chen and Patel (2023) showed

Każdy z nich otrzymuje własne wyjaśnienie poniżej, w tej samej kolejności, wraz z konkretną zasadą podaną przez APA oraz wersją błędu, którą korektorzy widzą najczęściej.

Zdanie wielką literą w tytule, tytułowa kapitalizacja w nazwie czasopisma

Własne strony stylu APA definiują oba systemy kapitalizacji precyzyjnie: w title case wielkie litery otrzymują ważne wyrazy, a większość wyrazów mniej istotnych pozostaje małą literą, natomiast w sentence case większość wyrazów ważnych i mniej istotnych pozostaje małą literą, z wyjątkiem nazw własnych. Tytuł artykułu lub rozdziału zapisuje się w sentence case. Nazwa czasopisma lub periodyku, w której się on znajduje, zapisuje się w title case, pozostaje kursywą i podlega innej zasadzie w obrębie tego samego wpisu.

To rozróżnienie właśnie sprawia trudność autorom. Naturalnym odruchem jest wybranie jednego stylu kapitalizacji i zastosowanie go do całego wpisu, ponieważ tytuł i nazwa czasopisma znajdują się na stronie tuż obok siebie. APA celowo nie działa w ten sposób: odwołanie do artykułu zatytułowanego Climate anxiety in young adults, opublikowanego w Journal of Environmental Psychology, zapisuje tytuł artykułu jednym sposobem, a nazwę czasopisma innym sposobem w tym samym wierszu. To samo rozróżnienie dotyczy rozdziału w książce redagowanej: tytuł rozdziału przyjmuje zapis zdaniowy, a tytuł książki, w której się znajduje, przyjmuje zapis tytułowy, dokładnie tak jak artykuł umieszczony w czasopiśmie.

Generator cytowań APA oparty na 7th edition stosuje automatycznie obie zasady do każdego wklejonego tytułu i nazwy czasopisma, co ma największe znaczenie w długim wykazie literatury, gdzie ręczne przełączanie się między dwoma systemami kapitalizacji, po kolei dla każdego wpisu, jest właśnie miejscem, w którym spójność najłatwiej się gubi.

Format DOI, którego APA 7 rzeczywiście wymaga

DOI jest trwałym identyfikatorem, a nie zwykłym linkiem, unikalnym ciągiem w postaci prefiksu i sufiksu, który pozostaje ważny nawet wtedy, gdy witryna wydawcy całkowicie się przebuduje. APA 7 ma jeden dokładny format zapisu go w odwołaniu: bezpieczny adres doi.org, z https na początku, bezpośrednio po którym następuje identyfikator, bez niczego dodanego przed nim i bez niczego po nim.

Oba starsze nawyki są nieprawidłowe zgodnie z nową zasadą. Pierwszy polega na tym, że nie wpisuje się całego łącza i zastępuje go jedynie doi:10.1037/xyz123. Było to częścią wcześniejszej wersji. Drugi polega na dodawaniu Retrieved from bezpośrednio przed DOI, było to częścią jeszcze wcześniejszej wersji. Sama APA wyraźnie stwierdza, że po DOI nie stawia się również kropki, ponieważ końcowa kropka może zakłócić działanie łącza. APA nie tworzy własnych reguł stylu, lecz odwołuje swoje reguły stylu do zewnętrznego standardu. W tym przypadku zaleca stosowanie aktualnej rekomendacji International DOI Foundation dotyczącej zapisu DOI jako łącza. Jest to forma doi.org zgodna z bieżącym podręcznikiem. Oznacza to także, że dokładny format może ponownie się zmienić, jeśli zmieni się własna rekomendacja Foundation, niezależnie od jakiegokolwiek przyszłego wydania APA.

Kiedy należy stosować 'Retrieved From', a kiedy nie

Większość odwołań w ogóle nie wymaga frazy dotyczącej pobrania. DOI lub stabilny URL znajduje się na końcu wpisu, bez niczego przed nim, co jest najczęstszą pozostałością po starszym wydaniu APA, wciąż pojawiającą się w obecnych listach literatury.

Wyjątkiem są treści, które zmieniają się z upływem czasu i nie są archiwizowane, strona statystyk na żywo, hasło w słowniku internetowym, profil w mediach społecznościowych. Mówiąc wprost w tym jednym przypadku, gdy zawartość strony jest zaprojektowana tak, aby zmieniać się z czasem, ale nie jest archiwizowana, odwołanie zawiera datę pobrania. Nie ma potrzeby podawania daty pobrania ani frazy Retrieved from w przypadku zwykłego artykułu z czasopisma, raportu lub książki pod stabilnym adresem. Gdy do zwykłego artykułu z czasopisma dodaje się datę pobrania, brzmi to jak drobny, konkretny sygnał, że odwołanie zostało opracowane na podstawie wcześniejszej, mniej ustalonej wersji zasady.

Wcięcie wiszące i dlaczego procesory tekstu je pomijają

Każdy wpis w liście bibliograficznej APA stosuje wcięcie wiszące: pierwszy wiersz zaczyna się równo przy lewym marginesie, a każdy kolejny w tym samym wpisie jest wcięty o pół cala. Jest to zasada formatowania całej listy bibliograficznej, a nie opcja stylistyczna pozostawiona do wyboru autorowi. Wcięcie pełni rzeczywistą funkcję: pozwala oku czytelnika dokładnie uchwycić, gdzie kończy się jeden wpis, a zaczyna następny, podczas przeglądania strony w dół, ponieważ nazwisko autora otwierające nowy wpis jest jedynym tekstem znajdującym się przy rzeczywistym lewym marginesie.

Większość edytorów tekstu domyślnie stosuje odwrotny układ, zwykły akapit z wciętym pierwszym wierszem i resztą wyrównaną do lewego marginesu, co jest dokładnie odwrotne w przypadku listy bibliograficznej. Poprawka polega na jednorazowym ustawieniu formatowania akapitu, a nie na naciskaniu spacji lub tabulatora na początku zawiniętego wiersza, co jest nawykiem, który traci zgodność z formatem w chwili, gdy w wpisie zmienia się choćby jedno słowo.

Amper­sand czy „i”: Gdzie należy użyć każdego z nich

Ta zasada zależy wyłącznie od miejsca, w którym pojawia się cytowanie, a nie od liczby autorów, których wymienia. W nawiasach dwóch autorów łączy się ampersandem: (Chen & Patel, 2023). W zdaniu, gdzie cytowanie jest włączone w bieżący tekst, a nie wydzielone w nawiasach, tych samych dwóch autorów łączy się słowem i: Chen i Patel (2023) stwierdzili. Zamiana tych dwóch form jest jednym z najszybszych sygnałów, że lista bibliograficzna została sporządzona bez sprawdzenia aktualnej zasady. Ten sam wzorzec ampersand przed ostatnim nazwiskiem obowiązuje w nawiasach zawsze wtedy, gdy trzeba podać pełne imię i nazwisko każdego autora, nie tylko w przypadku pary.

Żadna z tych sześciu zasad nie wymaga zapamiętania całego podręcznika, i żadna z nich nie zmienia tego, czym faktycznie jest źródło pierwotne. Wymagają one sprawdzania każdego wpisu względem aktualnej zasady, a nie względem wersji, którą akurat pokazuje szablon, stary artykuł albo wynik wyszukiwania, ponieważ właśnie w tych trzech miejscach przestarzały format nadal krąży wiele lat po tym, jak APA go zastąpiło. Generator cytowań oparty na rzeczywistym rekordzie wydawcy stosuje zapis zdaniowy, format DOI i wiszący wcięcie w taki sam sposób przy setnym wpisie jak przy pierwszym, a to zwykle właśnie wtedy ręcznie tworzona lista bibliograficzna zaczyna się rozjeżdżać.

Dwa z tych zasad są pytane znacznie częściej niż pozostałe. Zapis zdaniowy a zapis tytułowy to jedna z nich, a kiedy używać et al w APA 7 to druga.

Poprawne sporządzenie pojedynczego odwołania jest wąskim, mechanicznym problemem. Szerszym pytaniem jest to, który z siedmiu głównych stylów cytowania kurs lub czasopismo rzeczywiście chce zastosować w pierwszej kolejności, a przewodnik TextPulse dotyczący stylów cytowania jest miejscem, w którym ta decyzja zapada, zanim zostanie sformatowany choć jeden wpis.