Zasady listy referencyjnej APA, które większość osób błędnie stosuje

Lista literatury może być poprawnie ułożona alfabetycznie, kompletna, a mimo to tracić punkty przez drobne szczegóły: tytuł zapisany z błędną wielkością liter, DOI nadal zawierający prefiks, który APA usunęło wiele lat temu, wcięcie, które w ogóle nie zostało zastosowane. Nic z tego nie zmienia tego, czym jest źródło. To właśnie to, co oceniający sprawdza najpierw, i właśnie do tego w praktyce sprowadza się większość zasad listy literatury apa: do precyzyjnych, mechanicznych decyzji, a nie do wielkich kwestii.

APA jest w tych trzech sprawach konkretne, ponieważ lista literatury ma być sprawdzana mechanicznie, pozycja po pozycji, a nie czytana dla przyjemności jak reszta pracy. Publication Manual, w swoim 7th edition od 2020, podaje większość z nich w jednym dokładnym zdaniu dla każdej. Mimo to niemal każdy autor i tak popełnia przy nich kilka błędów, zwykle te same kilka.

Poniżej przedstawiono sześć zasad listy literatury apa, które korektor najczęściej oznacza jako błędne, każdą z wersją, która wygląda niemal poprawnie, zestawioną z wersją, którą APA rzeczywiście publikuje.

Większość tych sześciu zasad ma tę samą przyczynę źródłową. Pozycja bibliograficzna została zbudowana na podstawie starszego szablonu, generatora, którego nikt nie zaktualizował, albo pamięci o 6th edition przeniesionej do pracy, która ma być zgodna z 7th. Żadna z tych sześciu zasad nie jest trudna, gdy zostanie nazwana. Wszystkie sześć łatwo powtarzać z przyzwyczajenia, pozycja po pozycji, aż zauważy to oceniający albo recenzent.

Zasady listy literatury APA, które najczęściej są błędne w wersjach roboczych, w skrócie

Te sześć obejmuje większość tego, co odróżnia listę literatury, którą oceniający tylko pobieżnie przejrzy, od takiej, przy której pojawi się komentarz na marginesie.

Zasada	Błędnie	Poprawnie
Tytuł artykułu lub rozdziału	The Impact Of Climate Change On Coastal Cities	The impact of climate change on coastal cities
Nazwa czasopisma lub periodyku	journal of applied psychology	Journal of Applied Psychology
Format DOI	doi:10.1037/xyz123, or Retrieved from doi.org/10.1037/xyz123	doi.org/10.1037/xyz123, with the secure https prefix
Druga i kolejne linie wpisu	Flush left, same as the first line	Indented 0.5 inch, a hanging indent
Dwóch autorów, w nawiasach	(Chen and Patel, 2023)	(Chen & Patel, 2023)
Dwóch autorów, w zdaniu	Results from (Chen & Patel, 2023) showed	Chen and Patel (2023) showed

Każdy z nich otrzymuje poniżej własne wyjaśnienie, w tej samej kolejności, wraz ze szczegółową zasadą, którą podaje APA, oraz wersją błędu, którą korektorzy widzą najczęściej.

Zdanie wielką literą w tytule, tytułowa kapitalizacja w nazwie czasopisma

Własne strony APA poświęcone stylowi precyzyjnie definiują dwa systemy kapitalizacji: w tytułowej kapitalizacji wielkie litery otrzymują wyrazy znaczące, a większość wyrazów drugorzędnych pozostaje mała, natomiast w kapitalizacji zdaniowej większość wyrazów znaczących i drugorzędnych pozostaje mała, z wyjątkiem rzeczowników własnych. Tytuł artykułu lub rozdziału zapisuje się w kapitalizacji zdaniowej. Nazwa czasopisma lub periodyku, w której się on znajduje, zapisuje się w tytułowej kapitalizacji, pozostaje kursywą i podlega innej zasadzie w obrębie tego samego wpisu.

To rozróżnienie właśnie sprawia trudność autorom. Naturalnym odruchem jest wybranie jednego stylu kapitalizacji i zastosowanie go do całego wpisu, ponieważ tytuł i nazwa czasopisma znajdują się na stronie obok siebie. APA celowo nie działa w ten sposób: odwołanie do artykułu zatytułowanego Climate anxiety in young adults, opublikowanego w Journal of Environmental Psychology, zapisuje tytuł artykułu jedną konwencją kapitalizacji, a nazwę czasopisma inną, w tym samym wierszu. To samo rozróżnienie dotyczy rozdziału w książce redagowanej: tytuł rozdziału przyjmuje sentence case, a tytuł książki, która go zawiera, przyjmuje title case, dokładnie tak jak artykuł umieszczony w czasopiśmie.

Generator cytowań APA oparty na 7th edition stosuje obie zasady automatycznie do każdego wklejonego tytułu i nazwy czasopisma, co ma największe znaczenie w długim wykazie bibliograficznym, gdzie ręczne przełączanie się między dwoma systemami kapitalizacji, wpis po wpisie, jest właśnie miejscem, w którym najłatwiej o utratę spójności.

Format DOI, którego APA 7 rzeczywiście wymaga

DOI jest trwałym identyfikatorem, a nie zwykłym linkiem, unikalnym ciągiem w postaci prefiksu i sufiksu, który pozostaje ważny nawet wtedy, gdy witryna wydawcy całkowicie się reorganizuje. APA 7 ma jeden dokładny format zapisu go w odwołaniu bibliograficznym: bezpieczny adres doi.org, https na początku, bezpośrednio po nim identyfikator, bez niczego dodanego przed nim i bez niczego po nim.

Oba starsze zwyczaje są nieprawidłowe zgodnie z nową zasadą. Pierwszy polega na tym, że nie wpisuje się całego łącza i zastępuje go jedynie doi:10.1037/xyz123. Było to częścią wcześniejszej wersji. Drugi polega na dodawaniu Retrieved from bezpośrednio przed DOI, było to częścią jeszcze wcześniejszej wersji. Sama APA wyraźnie stwierdza, że po DOI nie stawia się też kropki, ponieważ końcowa kropka może zakłócić działanie łącza. APA nie tworzy własnych reguł stylu, lecz wiąże swoje reguły stylu z zewnętrznym standardem. W tym przypadku wskazuje użycie aktualnej rekomendacji International DOI Foundation dotyczącej zapisu DOI jako łącza. Jest to forma doi.org według aktualnego podręcznika. Oznacza to również, że dokładny format może ponownie się zmienić, jeśli zmieni się własna rekomendacja Foundation, niezależnie od jakiegokolwiek przyszłego wydania APA.

Kiedy należy użyć 'Retrieved From', a kiedy nie

Większość odwołań w ogóle nie wymaga frazy o pobraniu. DOI lub stabilny URL znajduje się na końcu wpisu, bez niczego przed nim, co jest najczęstszą pozostałością po starszym wydaniu APA, nadal pojawiającą się w obecnych listach bibliograficznych.

Wyjątkiem są treści, które zmieniają się z czasem i nie są archiwizowane, strona statystyk na żywo, hasło w słowniku internetowym, profil w mediach społecznościowych. Mówiąc wprost w tym przypadku, gdy treść strony jest zaprojektowana tak, aby zmieniać się z czasem, ale nie jest archiwizowana, odwołanie zawiera datę pobrania. Nie ma potrzeby podawania daty pobrania ani frazy Retrieved from przy zwykłym artykule naukowym, raporcie lub książce pod stabilnym adresem. Gdy do zwykłego artykułu naukowego dodaje się datę pobrania, brzmi to jak drobny, konkretny sygnał, że sporządzono odwołanie według wcześniejszej, mniej ustalonej wersji zasady.

Wcięcie wiszące i dlaczego procesory tekstu je pomijają

Każdy wpis w liście literatury APA używa wcięcia wiszącego: pierwszy wiersz przylega do lewego marginesu, a każdy kolejny w tym samym wpisie jest wcięty o pół cala. Jest to zasada formatowania całej listy literatury, a nie opcja stylistyczna pozostawiona decyzji autora. Wcięcie pełni rzeczywistą funkcję: pozwala oku czytelnika dokładnie uchwycić, gdzie kończy się jeden wpis, a zaczyna następny, podczas przeglądania strony w dół, ponieważ nazwisko autora otwierające nowy wpis jest jedynym tekstem znajdującym się przy rzeczywistym lewym marginesie.

Większość edytorów tekstu domyślnie stosuje odwrotny układ, zwykły akapit z wciętym pierwszym wierszem i resztą wyrównaną do lewego marginesu, co jest dokładnie odwrotne w przypadku listy literatury. Poprawka polega na jednorazowym ustawieniu formatowania akapitu, a nie na naciskaniu spacji lub tabulatora na początku zawiniętego wiersza, nawyku, który traci wyrównanie w chwili, gdy w wpisie zmieni się choćby jedno słowo.

Amper­sand czy „and”: Gdzie należy używać każdego z nich

Ta zasada zależy wyłącznie od miejsca, w którym znajduje się cytowanie, a nie od liczby autorów, których wymienia. W nawiasach dwóch autorów łączy się ampersandem: (Chen & Patel, 2023). W zdaniu, gdzie cytowanie jest włączone w bieżący tekst, a nie wydzielone w nawiasach, tych samych dwóch autorów łączy się słowem and: Chen and Patel (2023) stwierdzili. Zamiana tych dwóch form jest jednym z najszybszych sygnałów, że lista literatury została zestawiona bez sprawdzenia aktualnej zasady. Ten sam wzorzec ampersand przed ostatnim nazwiskiem obowiązuje w nawiasach zawsze wtedy, gdy trzeba podać pełne nazwiska wszystkich autorów, nie tylko w przypadku pary.

Żadna z tych sześciu zasad nie wymaga zapamiętania całego podręcznika, i żadna z nich nie zmienia tego, czym faktycznie jest źródło podstawowe. Wymagają one sprawdzania każdego wpisu względem aktualnej reguły, a nie wersji, którą akurat pokazuje szablon, stary artykuł albo wynik wyszukiwania, ponieważ właśnie w tych trzech miejscach przestarzały format krąży jeszcze wiele lat po tym, jak APA go zastąpiło. Generator cytowań oparty na rzeczywistym rekordzie wydawcy stosuje zapis zdaniowy, format DOI i wiszący wcięcie tak samo przy setnym wpisie jak przy pierwszym, a to zwykle właśnie wtedy ręcznie tworzona lista bibliograficzna zaczyna się rozjeżdżać.

O dwie z tych zasad pyta się znacznie częściej niż o pozostałe. Sentence case a title case jest jedną z nich, a kiedy używać et al w APA 7 jest drugą.

Poprawne sporządzenie pojedynczego odwołania jest wąskim, mechanicznym problemem. Szerszym pytaniem jest to, który z siedmiu głównych stylów cytowania kurs lub czasopismo rzeczywiście wymaga od początku, a przewodnik TextPulse po stylach cytowania jest miejscem, w którym ta decyzja zapada, zanim zostanie sformatowany choć jeden wpis.