الفبایی‌ساز رایگان منابع مرتب‌سازی بر پایه قواعدی که راهنماهای سبک واقعاً به کار می‌برند

یک شالودهٔ مشترک بر هر چهار نظامِ نویسنده-تاریخ حاکم است: الفبایی‌سازیِ دقیقِ حرف‌به‌حرف بر پایهٔ نام‌خانوادگیِ نخستین نویسنده، همان‌گونه که چاپ شده است. منبعی که هیچ نویسنده‌ای برای آن ذکر نشده باشد، بر اساس عنوانش بایگانی می‌شود. هرجا یک نام چند مدخل پدید آورد، سالِ قدیمی‌تر نخست می‌آید و مواردِ بعدی به‌ترتیب دنبال می‌شوند.

این به عنصرِ آغازین بستگی دارد. یک مدخلِ نویسنده محور بر اساس نام خانوادگی، پیش از سال کلید می خورد، بنابراین Chen, M. R. زیر C ثبت می شود. یک سازمان بر اساس نام کامل چاپ شده اش کلید می خورد و World Health Organization را زیر W قرار می دهد، نه زیر یک حرف اول یا یک کلمه حذف شده. یک مدخلِ عنوان محور، آغاز A، An یا The خودش را نادیده می گیرد، به همین دلیل کتابی با عنوان The Elements of Style طوری رفتار می شود که انگار با Elements شروع شده است و زیر E قرار می گیرد.

این به راهنمای سبک بستگی دارد، و این یکی از جاهایی است که قراردادها واقعاً با هم اختلاف دارند. APA، van هلندی را بخشی از نام خانوادگی می‌داند، بنابراین van der Berg زیر V مرتب می‌شود، در حالی که Chicago و چندین قرارداد کتابخانه‌ای اروپایی همان نام را زیر بخشی پس از پیشوند، یعنی زیر B، ثبت می‌کنند. این ابزار از قرارداد APA و Harvard پیروی می‌کند و پیشوند را همراه نام خانوادگی نگه می‌دارد، زیرا این همان پیش‌فرضی است که بیشتر فهرست‌های ارجاع نویسنده-تاریخ در مجلات انگلیسی‌زبان انتظار دارند؛ اگر راهنمای سبک مشخص شما چیز دیگری گفته است، همان را بررسی کنید.

معمولاً نه. هر دو نظام‌های شماره‌گذاری‌شده‌ای هستند که فهرست منابعشان بر اساس ترتیب نخستین ارجاع به منابع در متن پیش می‌رود، و همین باعث می‌شود شماره‌ها به ترتیبی افزایشی حرکت کنند که خواننده بتواند دنبال کند. تعداد کمی از مجلات فهرست شماره‌دار را به ترتیب الفبایی چاپ می‌کنند، و گزینه شماره‌گذاری در اینجا برای همین است؛ پیش از انتخاب آن، دستورالعمل‌های مشخص نویسندگان را بررسی کنید.

از قدیمی‌تر به جدیدتر: مقاله 2019 یک نویسنده پیش از مقاله 2023 او در هر دو APA و Harvard می‌آید. اگر همان نویسنده مدخل‌های مشترک‌نویس نیز داشته باشد، آثار تک‌نویسنده‌ای نخست می‌آیند و آثار مشترک‌نویس پس از آن‌ها، بر پایه نام هم‌نویسنده مرتب می‌شوند. وقتی یک نویسنده در یک سال دو بار منتشر کرده باشد، برای تمایز میان آن دو a و b افزوده می‌شود؛ این‌که کدام مدخل کدام حرف را بگیرد، از ترتیبی پیروی می‌کند که پس از پایانِ بقیه مرتب‌سازی‌ها به دست می‌آید، بنابراین ارزش دارد آن را با هر برچسبی که ارجاعات درون‌متنی شما از پیش به کار می‌برند، تطبیق دهید.

قالب انعطاف‌پذیر است. یک فهرست شماره‌دار مانند 1. یا [1]، یک مرجعِ مستقل در هر خط، یک بلوک با تورفتگیِ آویزان که مستقیم از Word یا PDF گرفته شده باشد، یا کتاب‌نامه‌ای که با خطوط خالی به بندها تقسیم شده باشد، همگی به‌درستی خوانده می‌شوند. خطی که در میانه مدخل شکسته شده باشد، پیش از هر مقایسه‌ای دوباره به یک مرجع واحد پیوند داده می‌شود، و هر شماره‌گذاری‌ای که متن اصلی داشته است از همان ابتدا کنار گذاشته می‌شود، زیرا باقی گذاشتن جایگاه‌های قدیمی، هدفِ مرتب‌سازی را از بین می‌برد.

مدخل هایی که یک بار فاصله گذاری و حروف بزرگ و کوچک با هم مطابقت دارند، نرمال می شوند، نتیجه کلاسیکِ چسباندن همان مرجع در دو بار. شبه تکرارها، همان منبع ثبت شده با جزئیات کمی متفاوت، عمداً دست نخورده باقی می مانند، چون تصمیم گیری درباره این که کدام نسخه درست است به رکورد واقعی نیاز دارد، نه مقایسه متن.

نه. قالب بندی از متن ساده عبور نمی کند، بنابراین عنوان های ایتالیک و تورفتگی های آویزان همان لحظه که سند شما چسبانده می شود ناپدید می شوند. ابزار را به عنوان یک مرحله مرتب سازی در نظر بگیرید، با این فرض که قالب بندی بعداً انجام می شود: ترتیب را همین جا تثبیت کنید، خروجیِ متن ساده را داخل سندتان بیندازید، سپس ایتالیک و تورفتگی را دوباره در بالا برگردانید، یا خروجی را صرفاً به عنوان یک چک لیست استفاده کنید، در حالی که پاراگراف ها را دستی به موقعیت های جدیدشان می کشید.