18 / 30
یک پایان‌نامه سه نوع خطا تولید می‌کند، و خواندن آن یک‌بار، از ابتدا تا انتها، روشی است که به احتمال زیاد هر سه را از دست می‌دهد. در اینجا توضیح داده می‌شود که چرا بازخوانیِ کار خودتان خواندنِ عادی را ناکام می‌گذارد، هر یک از سه مرحله جداگانه دقیقا چه چیزهایی را تشخیص می‌دهد، و چه ترفندهایی جمله‌های آشنا را به اندازه کافی ناآشنا می‌کنند تا دیده شوند.
یک پایان‌نامه سه تا پنج برابر یک مقاله طول دارد، در فصل‌هایی نوشته می‌شود که ماه‌ها از هم فاصله دارند، و هر فصل به سوی صدایی اندکی متفاوت می‌لغزد. انسانی‌سازی آن فصل به فصل فقط نیمی از کار است. نیمه دیگر این است که مطمئن شویم فصل‌ها هنوز شبیه نوشته‌های یک نویسنده واحد به نظر می‌رسند.
اگر این را جست‌وجو کنید، با دو نظام متفاوت روبه‌رو می‌شوید که با هم درآمیخته‌اند: طرح کلی با اعداد رومی که مدرسان تکلیف می‌کنند، و قواعد واقعی پنج‌سطحی عنوان در APA برای مقاله نهایی. در اینجا هر سطح، دقیقاً همان‌گونه که APA تعریف می‌کند، همراه با این‌که دو نظام چگونه بر هم منطبق می‌شوند، آمده است.
شش خطای دستور زبان در مقالات پژوهشی بیش از هر جای دیگری دیده می‌شوند، زیرا جمله‌های دانشگاهی برای حملِ قید و شرطی بیش از آنچه یک بندِ روزمره بتواند تحمل کند ساخته شده‌اند. در اینجا سازوکار پشت هر یک، یک نمونه نادرست و اصلاح‌شده، و این‌که یک بررسی‌کننده دستور زبان رایگان چه چیزهایی را می‌تواند و چه چیزهایی را نمی‌تواند به‌تنهایی تشخیص دهد، آمده است.
بخش نتایج یک عدد را گزارش می‌کند. بخش بحث قرار است استدلال کند که این عدد چه معنایی دارد. AI این تفاوت را میان آن دو هموار می‌کند، و نشانه آن احتیاط‌هایی است که آن‌قدر روی هم انباشته شده‌اند که جمله دیگر اصلاً چیزی را ادعا نمی‌کند.
Oxford University Press در انگلیسی بریتانیایی organize را با z می‌نویسد، بر پایه ریشه‌شناختی، و به همین دلیل این قرارداد را به جای Americanism، Oxford spelling می‌نامند. مجموعه‌ای بسته از فعل‌ها، از جمله advertise و surprise، تحت هیچ سبکی -ize نمی‌گیرند، به دلیلی کاملا متفاوت که دانستن آن پیش از proofread ارزشمند است، زیرا می‌تواند یک املای درست را به خطا تبدیل کند.
مطلب‌هایی که ترجمه‌ای به زبان شما ندارند، در وبلاگ انگلیسی هستند.