املای بریتانیایی در برابر آمریکایی در نگارش دانشگاهی

یک دست‌نوشته از یک مجله مستقر در UK برمی‌گردد، با یک نظر پیش از آنکه داوران حتی به استدلال برسند: لطفا املا را یکدست کنید. چکیده در یک جمله colour را به کار برده بود، در جمله بعد organize را، و در جمله سوم analyse را: بریتانیایی، آمریکایی، دوباره بریتانیایی، هر سه درست املایی و هیچ‌کدام مطابق دو تای دیگر نبودند. هیچ مجله‌ای سندی را که از دو نظام املایی در یک بند وام می‌گیرد، نمی‌پذیرد.

تفاوت‌های املایی US و UK در نگاه نخست شبیه مسئله‌ای سلیقه‌ای به نظر می‌رسند. اما در عمل بیشتر مانند مجموعه‌ای از قواعد رفتار می‌کنند که یک سند یا کاملا از آن‌ها پیروی می‌کند یا کاملا در آن‌ها شکست می‌خورد. این تفاوت‌ها به فرهنگ‌نامه‌های آمریکایی Noah Webster در اوایل سده نوزدهم بازمی‌گردند، که عمدا مجموعه‌ای از املای بریتانیایی را که Webster آن‌ها را بی‌دلیل پیچیده می‌دانست ساده کردند، و از آن زمان دو سنت در نقاط جداگانه بیش از پیش از هم فاصله گرفته‌اند. قرارداد املایی یکی از اجزای گسترده‌تر academic writing mechanics است که یک دست‌نوشته پیش از آنکه کسی خود استدلال را بخواند، بر اساس آن بررسی می‌شود. بیشتر آنچه شبیه صدها تفاوت واژگانی جداگانه به نظر می‌رسد، در واقع به چند الگوی تکرارشونده فروکاسته می‌شود، به‌علاوه مجموعه کوچک‌تری از واژه‌ها که در برابر این الگوها به‌کلی مقاومت می‌کنند.

چهار الگویی که بیشتر تفاوت‌های املایی US و UK را توضیح می‌دهند

چهار الگوی تکرارشونده، اکثریت جفت‌واژه‌هایی را که میان دو نظام تفاوت دارند توضیح می‌دهند: اینکه یک واژه به -our یا -or ختم شود، اینکه به -re یا -er ختم شود، اینکه از -ce یا -se استفاده کند، و اینکه آیا یک همخوان پایانی پیش از پسوند دو برابر می‌شود یا نه. یادگیری این الگو به‌طور همزمان به صدها واژه تعمیم می‌یابد، و این از حفظ کردن یک فهرست سریع‌تر است.

Pattern	British form	American form	Example
-our vs -or	-our	-or	colour, favour, behaviour vs color, favor, behavior
-re vs -er	-re	-er	centre, theatre, litre vs center, theater, liter
-ce vs -se (nouns)	-ce	-se	defence, licence, offence vs defense, license, offense
Doubled consonant before a suffix	حرف L پایانی را دوبرابر می‌کند	آن را تک‌حرفی نگه می‌دارد	travelling, cancelled, modelling vs traveling, canceled, modeling

املای -our و -re قدیمی‌تر هستند. هر دو به French بازمی‌گردند، که theatre, color و center را در تقریباً شکل کنونی‌شان به English داد. Webster واکه French را از color و favor حذف کرد و center را به center بازآرایی کرد، زیرا می‌خواست املای American به تلفظ American به‌طور مستقیم‌تری مطابق باشد. تغییرهایی که او پیشنهاد کرد هنوز هم، دو قرن بعد، تمام سویه American هر دو الگو را تشکیل می‌دهند.

این الگو حتی برای واژه‌هایی هم برقرار است که نویسنده به‌ندرت مکث می‌کند تا درباره‌شان فکر کند. سندی که از پیش از پایان‌های -or استفاده می‌کند، باید center را هم به کار ببرد، نه centre، و traveled را، نه travelled، زیرا این چهار الگو درون یک قرارداد واحد با هم حرکت می‌کنند، نه واژه به واژه. املای -our که در کنار traveled با یک L در همان سند قرار گرفته است، دقیقاً همان نوع ناسازگاری‌ای است که یک بازبین متوجه آن می‌شود، حتی وقتی نتواند بگوید کدام واژه مشخص نادرست به نظر می‌رسد.

واژه‌هایی که الگو را می‌شکنند

تعدادی از واژه‌های رایج هیچ‌یک از چهار الگو را دنبال نمی‌کنند و باید به‌صورت جداگانه آموخته شوند، زیرا حدس زدن بر پایه الگو به املایی می‌انجامد که هیچ‌کس واقعاً از آن استفاده نمی‌کند. Aluminium به aluminum تبدیل می‌شود، نه به شکلی که از الگو مشتق شده باشد. Programme به program تبدیل می‌شود، و disc به disk، و در هر دو مورد، فارغ از چهار الگوی بالا.

British	American	یادداشت
aluminium	aluminum	یک هجاى اضافی، نه یک جابه‌جایی پسوند
programme	program	به‌جز یک computer program، که در British English نیز از program استفاده می‌کند
disc	disk	به‌جز یک computer disk، که در هر دو قرارداد از disk استفاده می‌کند
mould	mold	هیچ الگویی تغییر واکه را پیش‌بینی نمی‌کند

هیچ‌یک از این استثناها از همان منبعی که چهار الگوی منظم از آن آمده‌اند، ناشی نمی‌شود. Aluminium یک هجاى اضافی پیدا کرد وقتی که نام این عنصر برای سازگاری با دیگر عناصر -ium تغییر داده شد، پس از آنکه فرهنگ‌نامه‌های Webster's already went to print، بنابراین American English simply never adopted the update.

مسئله -ise/-ize خود یک قاعده مستقل است

یکی از الگوهایی که به نظر می‌رسد باید در فهرست بالا باشد، در واقع نیست: این‌که یک واژه به -ise یا -ize ختم شود. برخلاف چهار الگویی که پیش‌تر بررسی شدند، این یکی به‌روشنی بر اساس British و American جدا نمی‌شود، زیرا یک ناشر British می‌تواند بسته به house style خود، هر دو پایان را به‌طور مشروع انتخاب کند.

بخش ساده این است که American English everywhere از -ize استفاده می‌کند. بخش پیچیده این است که در British English، بیشتر نشرهای British به‌طور پیش‌فرض از -ise استفاده می‌کنند، اما Oxford University Press و چندین publication علمی و بین‌المللی بر پایه ریشه‌شناختی از -ize استفاده می‌کنند، که استدلالی بیش از حد پیچیده است تا جایگاهی در این فهرست الگوها داشته باشد.

قاعده‌ای که واقعاً اهمیت دارد: consistency و house style هدف

پس از آنکه چهار الگو و استثناهای آن‌ها بررسی شدند، فقط یک قاعده تعیین می‌کند که آیا یک ارسال پذیرفته می‌شود یا نه: سازگاری درون سند، مطابق با هر کنوانسیونی که مجله یا دانشگاه مقصد واقعاً مشخص کرده است. یک واژه ناسازگار واحد، کمتر از آن چیزی اهمیت دارد که داوران اغلب وانمود می‌کنند. سندی که هر دو نظام را در سراسر خود درهم می‌آمیزد، اهمیت بسیار بیشتری دارد، زیرا صرف نظر از اینکه کدام املای منفرد درست باشد، ناپیرایش‌شده به نظر می‌رسد.

خود این کنوانسیون به ندرت فقط از کشور مبدأ یک نشریه آشکار می‌شود. Nature یک مجله بریتانیایی است، و همچنان از املای Oxford پیروی می‌کند، یعنی organize به جای organise، در کنار کاربردهای دیگرِ بریتانیایی، زیرا کنوانسیون -ize در Oxford University Press به طور خاص در نشر علمی و بین‌المللی به خوبی تثبیت شده است. نویسنده‌ای که فرض می‌کند هر مجله بریتانیایی organise را می‌خواهد، با بررسی چیزی از دست نمی‌دهد، و اگر حدسش نادرست باشد، می‌تواند نخستین برداشت پاکیزه را از دست بدهد.

راهنمای خود Wiley-Blackwell برای ویراستارانش همین نکته را از جانب ناشر بیان می‌کند: پیش از اعمال هر پیش‌فرضی، برگه سبک همان مجله مشخص را بررسی کنید، زیرا سبک سازمانی در میان عناوین مختلف، حتی درون یک گروه نشر واحد که صدها مجله را پوشش می‌دهد، متفاوت است. پایان‌نامه دانشگاهی نیز از همین منطق پیروی می‌کند. برگه سبک خودِ دانشکده، هر جا که وجود داشته باشد، بر هر پیش‌فرض ملی‌ای که نویسنده در آغاز فرض می‌کند، مقدم است.

همین بررسی در جهت دیگر نیز انجام می‌شود. دانشگاهی در آمریکا که در راهنمای قالب‌بندی خود English American را مشخص می‌کند، دقیقاً همان درخواست را مطرح می‌کند که یک مجله بریتانیایی با مشخص کردن املای Oxford مطرح می‌کند، فقط با پیش‌فرض معکوس، و نویسنده‌ای که فرض می‌کند کنوانسیون خودش جهان‌شمول است، در هر دو جهت به همان اندازه در اشتباه است.

بررسی پیش‌نویس خود برای املای آمیخته

خواندن برای سازگاری املایی با چشم، کند و غیرقابل اعتماد است، زیرا یک سند آمیخته معمولاً جمله به جمله درست به نظر می‌رسد و فقط مشکل را به صورت کلی، در سراسر صفحه‌ها نشان می‌دهد، چیزی که یک بار خواندنِ واحد به ندرت می‌تواند هم‌زمان در ذهن نگه دارد.

مبدل رایگان TextPulse از انگلیسی آمریکایی به انگلیسی بریتانیایی free US to UK English converter یک متن کامل را یک‌جا بر اساس یک قراردادِ انتخاب‌شده بررسی می‌کند و هر واژه‌ای را که تغییر می‌دهد فهرست می‌کند، و بدین ترتیب ناسازگاری را در چند ثانیه آشکار می‌سازد، نه پس از یک بازخوانی کند.

یک گذر نخست با یک free spell checker خطاهای تایپی را جدا از قرارداد زبانی شناسایی می‌کند، بنابراین این دو نوع خطا هرگز با یکدیگر اشتباه گرفته نمی‌شوند، و همان مجموعه free tools collection پس از تثبیت املا، دستور زبان و نشانه‌گذاری را نیز پوشش می‌دهد.

بارزترین مورد در این میان the -ize or -ise choice in British English است که صفحه‌ای جداگانه دارد، و whether contractions belong in academic writing نیز پرسشی مرتبط درباره سبک نگارش است.

هیچ‌یک از این‌ها مستلزم آن نیست که در مناقشه‌ای قدیمی درباره این‌که کدام نظام املایی درست‌تر است، جانب یکی را بگیرید. آنچه لازم است این است که جانب مورد انتظارِ خواننده‌ای را که روبه‌روی شماست بگیرید، و سپس همان انتخاب را برای هر صفحه حفظ کنید، نه این‌که در میانه راه آن را تغییر دهید.